காதலர்கள் கவிதைகள்

எத்தனை புண்ணியம் செய்தனவோ
இந்தப் பூக்கள்
நீ சரமாய்த் தொடுக்கையில்
உன் மடியில் புரள்கின்றனவே…

வெயில் கொடுமை தாங்காமல்
இடையில் இளைப்பாறுகிறதோ?!
உன் கைக்குட்டை

என் பெயரை
யாரும் அழைத்தால் நீயும்
உன் பெயரை
யாரும் அழைத்தால் நானும்
திரும்பிப் பார்க்கக் கட்டளையிட்டிருக்கிறது
காதல்…..

வெட்கப்பட அறிந்திராத வயதில்
நீ பட்டாம் பூச்சியில் ரசிந்திருந்த
நம் விளையாட்டுப் பொழுதில்
கன்னத்தில் முத்தமிட்டேன்.
அழுதவாறே வீட்டிற்கு ஓடினாய்
மறுநாள் காலையில்தான்
தோப்புக்கரணத் தண்டனை கொடுத்துவிட்டு
எனக்குக் கோலம் போடக் கற்றுக்கொடுத்தாய்
இன்றும் கோலங்கள் பார்க்கையில்
கண்களில் கண்ணீர்..!